วันที่มีความสุข...ก็จงยิ้มให้สุดหัวใจ
ในโลกที่ทุกอย่างหมุนเร็วเหลือเกิน
บางครั้งเราอาจเผลอเร่งให้ตัวเองไปถึงจุดที่เรียกว่า "สงบ" หรือ "ปล่อยวาง"
ทั้งที่ลึก ๆ แล้ว...เราแค่ไม่อยากเจ็บปวดกับเรื่องราวที่กำลังเผชิญอยู่
.
แต่ไม่เป็นไรเลยนะ...การที่เรายังเหนื่อย
ยังเสียใจ หรือ ยังร้องไห้กับเรื่องเดิม ๆ
ไม่ได้แปลว่าจิตวิญญาณของเราไม่เติบโต
.
เพราะการเติบโตทางจิตวิญญาณ
ไม่ใช่การฝึกให้ตัวเองกลายเป็นคนไร้ความรู้สึก
ไม่ใช่การหลีกหนีผู้คน
หรือแยกตัวออกจากโลกเพื่อปลีกวิเวกเพียงลำพัง
.
แต่มันคือการเรียนรู้ที่จะเป็น "มนุษย์" อย่างสมบูรณ์
.
วันที่มีความสุข...ก็จงยิ้มให้สุดหัวใจ
วันที่มีน้ำตา...ก็เปิดใจยอมรับความเจ็บปวดนั้น
แล้วค่อย ๆ เรียนรู้จากบทเรียนที่ชีวิตมอบให้
วันที่อ่อนล้า...ก็โอบกอดตัวเองไว้เบา ๆ
แล้วกระซิบกับหัวใจว่า..."ขอบคุณนะ...ที่อดทนมาถึงตรงนี้"
.
จริงเราไม่จำเป็นต้องเป็นคนที่สมบูรณ์แบบเหมือนใคร
ไม่ต้องพยายามไปเป็นใครเลย
แค่กลับมารู้จักและเป็นตัวเอง
รักตัวเอง...เมตตาตัวเอง
และใช้ชีวิตอยู่กับปัจจุบันขณะด้วยหัวใจที่อ่อนโยนและตื่นรู้
.
คุณค่าและความงดงามที่แท้จริงมันไม่ได้อยู่ที่การมีผู้คนยอมรับหรอกนะ
แต่มันคือการที่เรากลับมายอมรับและรักตัวเองอย่างแท้จริง
.
วันนี้...คุณเก่งมากแล้ว
ที่ยังเลือกก้าวเดินต่อไป
ค่อย ๆ เดินไปด้วยกันนะ
.
ด้วยรัก